مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری پژوهش انحرافات و مسائل اجتماعی 3060-821X 6 20 2026 9 26 Social Solidarity and Structural Integrity in Crisis Conditions: A Structural-Functionalist Analysis of the Experiences of the Twelve-Day War and the Ramadan War in Iran همبستگی اجتماعی و انسجام ساختاری در شرایط بحران: تحلیلی ساختارگرایانه کارکردی از تجربه جنگ دوازده‌روزه و جنگ رمضان در ایران fa ابوالفضل اشرفی دانشگاه آزاد تهران مرکزی 2026 6 29 <p style="text-align: left;">This article examines social solidarity and structural integrity under crisis conditions through the experiences of the "Twelve-Day War" and the "Ramadan War" in Iran. Using a theoretical-interpretive framework and critical sociological analysis, it explains the prerequisites for sustainable social solidarity and structural integrity.The central question is how collective actions and reactions during these conflicts can be interpreted in light of the criteria of social solidarity and structural integrity.The theoretical framework is based on Talcott Parsons' theory of the social system, complemented by theories of the sociology of war, social solidarity, and social capital. War is conceptualized as a social test revealing the quality of structural equilibrium, fulfillment of the functional imperatives of the social system, and society's capacity to generate and regenerate sustainable social solidarity and structural integrity.Evidence was drawn from library resources, analytical reports, official and unofficial narratives, media representations, and documentation on the two crises.The findings indicate that the observed patterns, rather than reflecting sustained and institutionalized social solidarity, predominantly manifested as emergency consensus and crisis-driven solidarity.The erosion of social capital, declining institutional trust, the discrepancy between official objectives and citizens' lived experiences, and the lack of synergy&nbsp; among societal subsystems emerged as the principal obstacles to durable solidarity. The results suggest that war crises, rather than generating social solidarity, reveal&nbsp;the quality of pre-existing structural integrity and accumulated social capital. Social solidarity therefore depends on strengthening public trust, reducing the state-society gap, developing intermediary institutions, and enhancing functional coordination among societal subsystems</p> <p>این&zwnj;مقاله باهدف تحلیل همبستگی اجتماعی و انسجام ساختاری در شرایط بحران در ایران، تجربه متأثر از جنگ دوازده&zwnj;روزه و جنگ رمضان را با محوریت تبیین نظری مؤلفه&zwnj;ها و الزامات شکل&zwnj;گیری همبستگی اجتماعی و انسجام ساختاری پایدار با رویکرد نظری-تفسیری و تحلیلی جامعه&zwnj;شناختی انتقادی بررسی می&zwnj;کند. مسئله اصلی پژوهش، چگونگی و ماهیت تفسیر کنش&zwnj;ها و واکنش&zwnj;های جمعی مشاهده&zwnj;شده در جریان این &zwnj;دو جنگ در پرتو معیارهای نظری همبستگی اجتماعی و انسجام ساختاری است. این مطالعه در پرتو نظریه نظام اجتماعی پارسنز و نظریه&zwnj;های مکمل جامعه&zwnj;شناسی جنگ، همبستگی اجتماعی و سرمایه اجتماعی صورت&zwnj;گرفته&zwnj;است. بر اساس چارچوب نظری پژوهش&zwnj;، جنگ آزمونی اجتماعی تلقی&zwnj;می&zwnj;شود که کیفیت تعادل ساختاری، میزان تحقق ضرورت&zwnj;های کارکردی نظام اجتماعی و ظرفیت جامعه برای تولید و بازتولید همبستگی و انسجام اجتماعی پایدار را آشکار می&zwnj;سازد. شواهد مورد&zwnj;تحلیل، ازطریق بررسی منابع کتابخانه&zwnj;ای، گزارش&zwnj;های تحلیلی، روایت&zwnj;های رسمی&zwnj;و&zwnj;غیررسمی، بازنمایی&zwnj;های رسانه&zwnj;ای و شواهد اجتماعی مرتبط&zwnj; با دو بحران، گردآوری و در چارچوب مفهومی پژوهش تفسیر&zwnj;شده&zwnj;اند. یافته&zwnj;ها نشان&zwnj;می&zwnj;دهد الگوهای مشاهده&zwnj;شده در هر&zwnj;دو بحران، بیش&zwnj;از&zwnj;آنکه بیانگر همبستگی اجتماعی پایدار و نهادی&zwnj;شده باشند، بیشتر در قالب وفاق اضطراری و همبستگی بحران-&zwnj;محور بروز یافته&zwnj;اند. همچنین فرسایش سرمایه اجتماعی، کاهش اعتماد نهادی، شکاف میان اهداف رسمی و تجربه زیسته شهروندان و ضعف هم&zwnj;افزایی میان خرده&zwnj;نظام&zwnj;های اجتماعی، از مهم&zwnj;ترین موانع شکل&zwnj;گیری انسجام پایدار بوده&zwnj;اند. نتایج نشان&zwnj;می&zwnj;دهد بحران&zwnj;های جنگی بیش&zwnj;از&zwnj;آنکه تولیدکننده همبستگی اجتماعی باشند، کیفیت انسجام ساختاری و میزان انباشت پیشینی سرمایه اجتماعی را نمایان می&zwnj;سازند. از&zwnj;این&zwnj;رو، پایداری همبستگی اجتماعی عمدتاً درگرو تقویت اعتماد عمومی، کاهش شکاف حاکمیت جامعه، توسعه نهادهای میانجی و ارتقای هماهنگی کارکردی میان خرده&zwnj;نظام&zwnj;های اجتماعی است.</p> http://risi.ihss.ac.ir/fa/Article/Download/53938