مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش انحرافات و مسائل اجتماعی3060-821X6202026926Challenges to National and Religious Identity among Adolescent Boys from the Perspective of Educational and Cultural Experts: A Qualitative Studyچالش های هویت ملی و دینی نوجوانان پسر از منظر صاحب‌نظران تربیتی و فرهنگی: پژوهشی کیفیfaسجادمهدی زادهامام صادقخدیجهذوالقدردانشکده علوم تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامینوید رضاییدکتری رشته جامعه شناسی دانشگاه علوم و تحقیقات2026623<p style="text-align: left; padding-right: 30px;">Adolescents’ national and religious identities are shaped through interactions among individual experiences, family, school, media, peer groups, and broader cultural and social transformations. This study aimed to understand and explain the challenges associated with national and religious identity among adolescent boys from the perspective of educational and cultural experts. A qualitative approach and thematic analysis were employed. The participants comprised 17 experts with educational, research, cultural, or executive experience related to adolescents, identity, religion, and education, who were selected through purposive and subsequently snowball sampling. Data were collected through in-depth semi-structured interviews, which continued until data saturation was reached. Data analysis followed the six phases of thematic analysis and involved repeated reading of the interviews, extraction of meaning units, generation of initial codes, integration of similar codes, and their organization into subcategories and overarching themes.</p>
<p style="text-align: left; padding-right: 30px;">The findings were organized into three main themes: “fragmentation and tension within the identity meaning system,” “fragility of belonging in the context of externally imposed and inconsistent education,” and “the gap between expressed identity and everyday practice.” From the participants’ perspective, ambiguity in defining national and religious components and their relationship, the multiplicity and personalization of identity sources, inconsistencies between the messages and practices of educational institutions, the reduction of identity education to formal and ritual instruction, constraints on adolescent agency, and the gap between belief, belonging, and behavior were among the most significant challenges in this field. Overall, the findings indicated that the common issue across both national and religious domains is the difficulty of establishing a coherent connection among meaning, belonging, and action.</p>
<p style="text-align: left; padding-right: 30px;">Accordingly, identity education programs are more likely to be effective when they move beyond the one-way transmission of information and symbolic behaviors and instead provide opportunities for dialogue, choice, meaningful experience, genuine adolescent participation, and coordination among family, school, and media. The findings reflect the perceptions of experts and should not be interpreted as a direct account of the situation of all adolescents.</p><p>هویت ملی و دینی نوجوانان در تعامل میان تجربه‌های فردی، خانواده، مدرسه، رسانه، گروه همسالان و تحولات فرهنگی و اجتماعی شکل می‌گیرد. پژوهش حاضر با هدف فهم و تبیین چالش‌های هویت ملی و دینی نوجوانان پسر از منظر صاحب‌نظران تربیتی و فرهنگی انجام شد. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش تحلیل مضمون صورت گرفت. مشارکت‌کنندگان شامل ۱۷ نفر از صاحب‌نظران دارای سابقه آموزشی، پژوهشی، فرهنگی یا اجرایی مرتبط با نوجوانان، هویت، دین و تعلیم‌وتربیت بودند که با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند و سپس گلوله‌برفی انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته گردآوری شد و مصاحبه‌ها تا دستیابی به اشباع داده‌ای ادامه یافت. تحلیل داده‌ها براساس مراحل شش‌گانه تحلیل مضمون و از طریق بازخوانی مکرر مصاحبه‌ها، استخراج واحدهای معنایی، تولید کدهای اولیه، ادغام کدهای مشابه و سازمان‌دهی آن‌ها در مقوله‌های فرعی و مضامین اصلی انجام شد. یافته‌ها در سه مضمون اصلی سازمان یافت: «پراکندگی و تنش در نظام معنایی هویت»، «شکنندگی تعلق در بستر تربیت بیرونی و ناهماهنگ» و «گسست میان هویت اظهارشده و کنش روزمره». از منظر مشارکت‌کنندگان، ابهام در تعریف و نسبت مؤلفه‌های ملی و دینی، چندمنبعی و شخصی‌شدن هویت، ناهماهنگی پیام‌ها و عملکرد نهادهای تربیتی، تقلیل تربیت هویتی به آموزش رسمی و مناسکی، محدودشدن عاملیت نوجوان و فاصله میان باور، تعلق و رفتار، از مهم‌ترین چالش‌های این حوزه‌اند. برآیند یافته‌ها نشان داد که مسئله مشترک در دو ساحت ملی و دینی، دشواری ایجاد پیوندی منسجم میان معنا، تعلق و کنش است. بر این اساس، برنامه‌های تربیت هویتی زمانی اثربخش‌تر خواهند بود که از انتقال یک‌سویه اطلاعات و رفتارهای نمادین فراتر روند و زمینه گفت‌وگو، انتخاب، تجربه معنادار، مشارکت واقعی نوجوانان و هماهنگی میان خانواده، مدرسه و رسانه را فراهم سازند. یافته‌ها بازتاب ادراک صاحب‌نظران است و نباید به‌منزله گزارش مستقیم وضعیت همه نوجوانان تلقی شود.</p>http://risi.ihss.ac.ir/en/Article/Download/53892مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش انحرافات و مسائل اجتماعی3060-821X6202026926Social Solidarity and Structural Integrity in Crisis Conditions: A Structural-Functionalist Analysis of the Experiences of the Twelve-Day War and the Ramadan War in Iranهمبستگی اجتماعی و انسجام ساختاری در شرایط بحران: تحلیلی ساختارگرایانه کارکردی از تجربه جنگ دوازده‌روزه و جنگ رمضان در ایرانfaابوالفضلاشرفیعضو هیئت علمی دانشگاه امام علی ع00000002749853382026629<p style="text-align: left;">This article examines social solidarity and structural integrity under crisis conditions through the experiences of the "Twelve-Day War" and the "Ramadan War" in Iran. Using a theoretical-interpretive framework and critical sociological analysis, it explains the prerequisites for sustainable social solidarity and structural integrity.The central question is how collective actions and reactions during these conflicts can be interpreted in light of the criteria of social solidarity and structural integrity.The theoretical framework is based on Talcott Parsons' theory of the social system, complemented by theories of the sociology of war, social solidarity, and social capital. War is conceptualized as a social test revealing the quality of structural equilibrium, fulfillment of the functional imperatives of the social system, and society's capacity to generate and regenerate sustainable social solidarity and structural integrity.Evidence was drawn from library resources, analytical reports, official and unofficial narratives, media representations, and documentation on the two crises.The findings indicate that the observed patterns, rather than reflecting sustained and institutionalized social solidarity, predominantly manifested as emergency consensus and crisis-driven solidarity.The erosion of social capital, declining institutional trust, the discrepancy between official objectives and citizens' lived experiences, and the lack of synergy among societal subsystems emerged as the principal obstacles to durable solidarity. The results suggest that war crises, rather than generating social solidarity, reveal the quality of pre-existing structural integrity and accumulated social capital. Social solidarity therefore depends on strengthening public trust, reducing the state-society gap, developing intermediary institutions, and enhancing functional coordination among societal subsystems</p><p>این‌مقاله باهدف تحلیل همبستگی اجتماعی و انسجام ساختاری در شرایط بحران در ایران، تجربه متأثر از جنگ دوازده‌روزه و جنگ رمضان را با محوریت تبیین نظری مؤلفه‌ها و الزامات شکل‌گیری همبستگی اجتماعی و انسجام ساختاری پایدار با رویکرد نظری-تفسیری و تحلیلی جامعه‌شناختی انتقادی بررسی می‌کند. مسئله اصلی پژوهش، چگونگی و ماهیت تفسیر کنش‌ها و واکنش‌های جمعی مشاهده‌شده در جریان این ‌دو جنگ در پرتو معیارهای نظری همبستگی اجتماعی و انسجام ساختاری است. این مطالعه در پرتو نظریه نظام اجتماعی پارسنز و نظریه‌های مکمل جامعه‌شناسی جنگ، همبستگی اجتماعی و سرمایه اجتماعی صورت‌گرفته‌است. بر اساس چارچوب نظری پژوهش‌، جنگ آزمونی اجتماعی تلقی‌می‌شود که کیفیت تعادل ساختاری، میزان تحقق ضرورت‌های کارکردی نظام اجتماعی و ظرفیت جامعه برای تولید و بازتولید همبستگی و انسجام اجتماعی پایدار را آشکار می‌سازد. شواهد مورد‌تحلیل، ازطریق بررسی منابع کتابخانه‌ای، گزارش‌های تحلیلی، روایت‌های رسمی‌و‌غیررسمی، بازنمایی‌های رسانه‌ای و شواهد اجتماعی مرتبط‌ با دو بحران، گردآوری و در چارچوب مفهومی پژوهش تفسیر‌شده‌اند. یافته‌ها نشان‌می‌دهد الگوهای مشاهده‌شده در هر‌دو بحران، بیش‌از‌آنکه بیانگر همبستگی اجتماعی پایدار و نهادی‌شده باشند، بیشتر در قالب وفاق اضطراری و همبستگی بحران-‌محور بروز یافته‌اند. همچنین فرسایش سرمایه اجتماعی، کاهش اعتماد نهادی، شکاف میان اهداف رسمی و تجربه زیسته شهروندان و ضعف هم‌افزایی میان خرده‌نظام‌های اجتماعی، از مهم‌ترین موانع شکل‌گیری انسجام پایدار بوده‌اند. نتایج نشان‌می‌دهد بحران‌های جنگی بیش‌از‌آنکه تولیدکننده همبستگی اجتماعی باشند، کیفیت انسجام ساختاری و میزان انباشت پیشینی سرمایه اجتماعی را نمایان می‌سازند. از‌این‌رو، پایداری همبستگی اجتماعی عمدتاً درگرو تقویت اعتماد عمومی، کاهش شکاف حاکمیت جامعه، توسعه نهادهای میانجی و ارتقای هماهنگی کارکردی میان خرده‌نظام‌های اجتماعی است.</p>http://risi.ihss.ac.ir/en/Article/Download/53938مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش انحرافات و مسائل اجتماعی3060-821X6202026926Suicide as an escape from an atmosphere saturated with insecurity (Qualitative study of suicide in Darreh city, Ilam province)خودکشی به مثابه فرار از فضای اشباع شده از نا امنی ( مطالعه کیفی خودکشی در استان ایلام)fa علی ایارعضو هیئت علمی گروه آموزش علوم اجتماعی،دانشگاه فرهنگیان، تهران. ایران.0009000350840884کرم الهجوانمرداستاديار گروه جامعه شناسی دانشكده علوم انساني دانشگاه آيت اله بروجردي، بروجرد، ایران202671<p><strong>Introduction</strong>: Today, suicide is considered one of the main threats to the security and health of society. Although the average suicide rate in the country is low. The present study was conducted using the grounded theory method and a qualitative approach. Information and data were collected through semi-structured interviews, and in addition to semi-structured individual interviews, unstructured group interviews were used to collect information from the local community. Interviews with suicidal individuals were coded in the form of 23 primary concepts, 9 primary categories, 4 major categories, and the core category of "escape from an insecurity-saturated space." Furthermore, the findings from the interviews with the local community overlapped almost completely with the findings from the study of the local community in the form of 31 primary concepts, 11 primary categories, 5 major categories, and the core category of "suicide as an escape from an insecurity-saturated space," which was coded to complement the model of suicidal individuals in this study. Conclusion: Structural insecurity - poverty, unemployment, organizational failure, social dead space, and an insecure space by creating a society saturated with insecurity were the main factors in suicide, and it was shown that suicidal individuals and the local community are experiencing life in an insecurity-saturated space.</p><p> <strong>مقدمه و هدف: </strong>امروزه خودکشی به عنوان یکی از تهدید کننده اصلی امنیت و سلامت جامعه محسوب می شود. اگر چه متوسط نرخ خودکشی در کشور پایین است. <strong>روش:</strong> تحقیق حاضر به روش گرندد تئوری و با رویکرد کیفی انجام شده است. است. گردآوری اطلاعات و داده ها ازطریق مصاحبه نیمه ساختار یافته و برای گرد آوری اطلاعات از اجتماع محلی علاوه بر مصاحبه انفرادی نیمه ساختار یافته از مصاحبه گروهی ساختار نیافته استفاده شده است. مصاحبه با افراد خودکشی در قالب 23مفهوم اولیه، 9 مقوله اولیه 4 ، مقوله عمده و مقوله هسته ای" فرار از فضای اشباع شده از نا امنی " کد گذاری شده است . <strong>نتیجه گیری</strong> اینکه نا امنی ساختاری – فقر، بیکاری- شکست سازمانی، فضای مرده اجتماعی، فضای نا امن با ایجاد جامعه اشباع شده از نا امنی عامل اصلی خودکشی بوده است و افراد خودکش و اجتماع محلی در حال تجربه زیست در فضای اشباع شده از نا امنی نشان داده است.</p>http://risi.ihss.ac.ir/en/Article/Download/53952مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش انحرافات و مسائل اجتماعی3060-821X6202026926Spatial Patterns of Perceived Social Problems in Tehran: Implications for Urban Policymakingالگوهای فضایی آسیب‌های اجتماعی ادراک‌شده در تهران: دلالت‌هایی برای سیاست‌گذاری شهریfaعلیحاتمیمربی پژوهشی گروه جامعه‌شناسی فرهنگی پژوهشکده فرهنگ، هنر و معماری جهاددانشگاهی0009-0006-5376-5973نورالدین فراشگروه جمعیت شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.0000-0003-1386-2067معصومآقازادهعضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاد دانشگاهی، تهران، ایران0000-0002-4953-8819علیفلاحیدانشجوی دکتری، گروه رفاه اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران2026912<p style="text-align: left;">The growth of social problems has become a major concern in metropolitan areas, and identifying their spatial patterns can provide a basis for planning, prevention, and control. This study aimed to examine the spatial distribution of perceived social problems across the 22 municipal districts of Tehran. The research was applied in purpose and descriptive-analytical in method, relying on secondary data analysis. Data were drawn from the 2019 Tehran Quality of Life Monitoring Survey, comprising 45,004 observations from 335 neighborhoods. Perceived social problems were examined across three dimensions -social crime, social deviance, and social norm violations- using 10 variables. Geographic Information System (GIS), Moran’s I, and Getis-Ord statistics were employed to analyze spatial patterns. The findings showed that perceived social problems in Tehran followed a clustered spatial pattern characterized by a marked north–south imbalance. Southern and southwestern parts of the city exhibited higher levels of perceived social problems across all three dimensions, whereas northern districts generally showed more favorable conditions. Districts 17, 18, and 20 recorded higher average levels of social problems, while Districts 1, 3, 5, and 6 had lower averages across most indicators. Getis-Ord analysis further confirmed the concentration of hot spots in southern and southwestern Tehran and cold spots in the northern parts of the city. The findings indicate substantial spatial heterogeneity in perceived social problems across Tehran. Reducing these spatial disparities therefore requires greater attention to spatial differences in social policymaking, urban management, and urban planning.</p><p style="text-align: justify;">رشد آسیب‌های اجتماعی یکی از مسائل مهم کلان‌شهرهاست و شناخت الگوی فضایی آن‌ها می‌تواند مبنایی برای برنامه‌ریزی، پیشگیری و کنترل این آسیب‌ها فراهم کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی الگوی فضایی آسیب‌های اجتماعی ادراک‌شده در مناطق ۲۲گانه شهر تهران انجام شده است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی ـ تحلیلی و مبتنی بر تحلیل ثانویه است. داده‌ها از «پیمایش رصد کیفیت زندگی شهر تهران» در سال ۱۳۹۸، شامل ۴۵۰۰۴ نمونه از ۳۳۵ محله، استخراج شد. آسیب‌های اجتماعی ادراک‌شده در سه بعد جرم اجتماعی، نابهنجاری اجتماعی و کجروی اجتماعی و در قالب ۱۰ متغیر بررسی شدند. برای تحلیل الگوی فضایی، از سیستم اطلاعات جغرافیایی، آماره Moran’s I و تحلیل Getis-Ord استفاده شد. یافته‌ها نشان داد توزیع فضایی آسیب‌های اجتماعی ادراک‌شده در تهران ماهیتی خوشه‌ای دارد و از الگوی نامتوازن شمال ـ جنوب پیروی می‌کند. بخش‌های جنوبی و جنوب‌غربی شهر در هر سه بعد، سطوح بالاتری از آسیب را نشان دادند، در حالی که مناطق شمالی عمدتاً از وضعیت مطلوب‌تری برخوردار بودند. مناطق ۱۷، ۱۸ و ۲۰ از میانگین بالاتر و مناطق ۱، ۳، ۵ و ۶ از میانگین پایین‌تری در اغلب شاخص‌ها برخوردار بودند. تحلیل Getis-Ord نیز تمرکز لکه‌های داغ در جنوب و جنوب‌غرب و لکه‌های سرد در شمال تهران را تأیید کرد. نتایج بیانگر ناهمگونی فضایی قابل‌توجه آسیب‌های اجتماعی در تهران است؛ بنابراین، کاهش این شکاف مستلزم توجه به تفاوت‌های فضایی در سیاست‌گذاری اجتماعی، مدیریت و برنامه‌ریزی شهری است.</p>http://risi.ihss.ac.ir/en/Article/Download/54754